UYANIŞ

“Bitti mi?”

“Hayır.”

Aldığı cevap üzerine yaşlı adam derin bir nefes çekti.

“Nefes almak nasıl hissettiriyordu acaba?”

Genç olan, “O kadar uzun süredir burada olduğunu unutmuşum… Dönmeyecek misin?” diye sordu çekingen bir sesle.

“Sanmıyorum.”

“Gücü karşısında korkuyor musun?” Eğer burada terleyebilseydi muhtemelen soruyu sorarken kurdeşen dökerdi.

Yaşlı adam bu soru karşısında gülümsemekle yetindi.

“Dede… Lütfen dön…”

“Timuçin! Uyan!”

Bir kolu yataktan sarkık halde olan Timuçin’i sarsan çocuk tekrar tekrar sesleniyordu.

“Uyan Dede uyan! Bulutlar gitmiş!”

Son cümle gözlerini açmasına sebep olsa da hâlâ tam olarak ayılamamıştı.

“Yıldızları…” gözlerini ovuşturup esnemeyle karışık, “Gördün mü?” diye sordu.

“Gördüm, hadi gel Akrep takımyıldızını bulabiliriz artık!”

Timuçin’in üzerinde kalan son uyku mahmurluğu da bir anda yok oldu. Yataktan fırlayıp kendisini uyandıran çocuğu geride bırakarak odadan çıktı. Arkada bırakılmanın buruk öfkesiyle bağırdı.

“Beni unuttun! Timuçin, beni bekle!”

Bunları duymayan Timuçin, sarayın gözlem kulesinin merdivenlerini tırmanmaya başlamıştı bile. Peşinden gelen çocuk ancak kulenin tepesinde kendisine yetişebildi.

Nefes nefese, “Neden beni beklemedin?” diye sordu.

Timuçin bu soruyu da cevapsız bıraktı. Eliyle bulutsuz gökyüzünde bir noktayı işaret ederek, “Bak, şurda işte gördüm!” dedi.

Çocuk iç çekerek, biraz da sıkkınlıkla “Hani?” diye sordu.

“Ya şurda görmüyor musun? Yay’ı görüyor musun?”

Çocuk bastırarak, “Ha-yır!” diye sitem etti.

“Gökçe halamızın yayına benziyordu ya hani.”

“Hayır, benzemiyordu.”

“Of Azrakh! Tamam, benzemiyordu ama bak şurada.”

Timuçin, Azrakh’ın kafasını ellerinin arasına alıp yönlendirmeye başladı.

“Şimdi görüyor musun?”

“Aaa evet.”

Azrakh’ın kafasını biraz batıya çevirerek, “Aradığımız takımyıldızı Akrep de tam burada işte, görüyorsun değil mi? Kafası, kıskaçları ve iğnesi.” diye anlattı.

Azrakh birden kafasını Timuçin’in ellerinden kurtarıp, “Kalem kağıt getirmedik, bekle burada hemen alıp geliyorum.” diyerek aşağı kata bir koşu kopardı.

İki çocuk gecenin geri kalanını yıldızları seyredip notlar çıkararak geçirdi.

<b></b>

Mum ışığı çadırın içine dolan rüzgarla hafifçe sağa sola salınıyordu. Biri yirmili yaşlarında, diğeri ise orta yaşın üzerinde iki adam diz çökmüş şekilde mumun ışığını seyrediyordu.

“Şimdi gözünü kapat.” dedi yaşlı olan.

Genç olan talimata uyarak gözünü kapadı. Henüz birkaç saniye geçmemişti ki, “Dağıldı hocam.” diyerek gözünü tekrar açtı.

“Aras, nasıl bu kadar hızlı odağını kaybedebilirsin?”

“Hocam, olmuyor, yapamıyorum.”

“Yapamıyorum değil, yapmıyorum.” dedi sert bir ses tonuyla.

Aras, hocasına verecek bir cevap ararken çadırın dışından biri, “Kıray!” diye seslendi.

Kıray gözünü Aras’tan ayırmadan dışarıdaki kişiye, “Toplandılar mı?” diye sordu.

“Evet, seni bekliyoruz.”

Kıray toparlanıp ayağa kalkarken Aras da aynı şekilde hocasını takip etti. Çadırdan çıkmadan önce, “Gözünü sarıp öyle çık.” diye tembihledi. “Odaklanma mevzusu da burada kapanmadı.”

Çadırın köşesinde duran sandıktan temiz kumaş alırken hemen dışarıda konuşulanlara da kulak misafiri oldu.

“Qoşqar, senden bir şey isteyeceğim. Yeni kanlardan gözünün kestiklerini bana işaret et.”

Kıray ve Qoşqar uzaklaşırken, Aras da yaralı gözünü sarıp elmacık kemiğinin üzerindeki dövmesini gizledi. Ardından çadırdan çıkıp halkın toplandığı alana doğru ilerledi.

Burası, Silberne Terenefim şehrinin en dış suru olan Emmerâ’nın dış dibiydi. Büyük Yozlaşma sonucunda ayakta kalan tek şehir. Ne var ki kapılarını dış dünyadaki insanlara kapatmış ve yozlaşmış yaratıklara karşı açık hedef haline getirmiştir. Asıl tuhaf olan, bundan elli yıl önce şehrin hükümdarı olan Tuğrul Kağan’ın dünyaya olan açık davetiydi. Yozlaşma ilk fetihlerini yapıp insanlarını yurdundan ettiğinde Bügdür hanedanı, “Silberne Terenefim güvenli bir şehir. Herkese yetecek kadar kaynağımız ve yerimiz var. Yurdu işgal altında olan milletleri şehrimizde misafir edebiliriz.” haberini ulaklar ve tellallar ile Bulugyır kıtasının dört bir yanına gönderdi.

Kapıların kapalı olduğundan habersiz olan diğer milletler kısım kısım Silberne Terenefim’e göç etti. Zamanla bir gün kapıların tekrar açılacağını umarak sur dibinde beklemeye başladılar. Bekleyiş, yaşama dönüşecek kadar uzun sürdü…

Silberne Terenefim şehri kuzeyini karstik kaynaklı bir dağ olan Yürik’e yaslamıştır. Yürik Dağı’nın doğu ve batı tarafı keskin sarp kayalıklardan oluşur. Bu oluşum şehir için doğal bir savunma hattı görevi görür. Güneyinden kaynayan su, Emmerâ surunun kuzey duvarındaki kemerden şehre giriş yapar. Şehir boyunca ilerleyip sonunda güney duvarındaki kemerden dışarıya çıkar.

Emmerâ suru altıgen bir yapıya sahiptir. Köşelere denk gelecek şekilde altı yüce burç, kuzeyle güneyde iki nehir kemeri, güneybatı, kuzeybatı, kuzeydoğu ve güneydoğu surlarının tam ortasında, dışarıya açılan dört ana kapı vardır.

Göçekler, Büyük Yozlaşma’nın başladığı yıllarda şehre alınıyorlardı. Bir gün hiçbir uyarı veya bildiri verilmeden kapılar bir daha açılmamak üzere kapandı. İşte ilk Göçek kampları bu zamanlarda Emmerâ’nın güney cephesine kuruldu. Günler haftaları, aylar yılları kovaladıkça şehir kapılarının bir gün açılacağına olan umutlar da sönmeye başladı. Kapılar her ne kadar kapalı kalsa da şehri koruyan rünlerin yansımaları dışarıdaki toprağa da ulaşıyordu.

Yozlaşma; insanları, hayvanları, bitkileri, mantarları, suyu, toprağı hatta havayı bile etkiliyor, yaşama elverişsiz bir hâle getiriyordu. Büyük Yozlaşma’nın son yıllarına gelindiğinde yaşanılabilir tek büyük yerleşim yeri olarak Silberne Terenefim ayakta kalmayı başardı. Bulugyır kıtasının diğer taraflarında insanlar, küçük topluluklar halinde ya göçebe yaşayarak ya da rünlerin gücünü kullanıp sığınaklarda saklanarak hayatta kalmaya çalışıyorlardı.

Silberne Terenefim’den yansıyan koruma, sur dışındaki araziyi belli bir mesafeye kadar yaşama elverişli hâlde tutuyordu. Hatta Göçek halkı burada tarım ve hayvancılık bile yapabiliyordu. Tek sorun, zaman zaman yozlaşmış yaratık baskınlarına karşı açık hedef halinde olmalarıydı. Bu baskınlar rastgele yönlerden, öngörülemeyen sayı ve türlerde yaratıklar tarafından gerçekleştiriliyordu. Ana amaçları şehre saldırmak gibi görünse de bunca yıldır nüfusu bir hayli artan Göçek halkı, şehir için doğal savunma hattı olarak işliyordu. Bu baskınlarda sur muhafızları da yardım için dışarıya çıkıyordu. Baskın geri püskürtüldükten sonra tekrar hiçbir Göçek’i içeriye almadan şehre dönüyorlardı.

Şehir halkının bir kısmı surlarının hemen dibindeki bu insanların haline üzülüyor, erzak ve ekipman yardımında bulunuyordu. Tabii ki bu yardımların hepsi yasa dışı. Şehir yönetiminin Göçeklere ettiği tek resmi yardım bu baskın savunmalarından ibarettir.

Bulugyır’ın dört bir yanından gelen insanlar zamanla burada tek bir millet haline geldi. Başlangıçta sadece göç ettikleri için kendilerine Göçek deseler de zamanla bu tabir kimlikleri haline geldi.

Göçekler arasında savaşçı bir örgüt de vardı. Baskın savunmalarını büyük oranda üstlenen, sur muhafızlarıyla omuz omuza çarpışmayı öğrenmiş fakat şehrin hükümdarına karşı kin güden, sur kapılarını yıkıp şehre girmek isteyen bir örgüttü. Liderlik sorumluluğu son on beş yıldır otuz dokuz yaşındaki Kıray’ın üstündeydi. Resmi bir devlet olmasalar da Göçeklerin büyük çoğunluğu Kıray’ı lider olarak kabul etmişti.

Bir kez daha etrafında toplanmışlar, söyleyeceklerini dinlemek için kulak kesilmişlerdi. Aras, kalabalığı yarıp ön taraflara doğru geçmeye çalışırken birtakım fısıltılara da kulak misafiri oldu.

“Güneybatı kampındaki baskınlar iyice artmaya başladı. Oradakileri buraya mı taşıyacaklar acaba?”

“Önümüz yaz, fazladan birkaç el hasat için iyi olur aslında.”

“Öyle bir durumda hayvanların çoğunu kesmemiz gerekecek. Burada barındıramayabiliriz.”

“Karşıtlar direğinde fikirbazlarımız yok mu?”

“Yeni bir kergen tecelli almadıysa şu anda yok.”

“Bu durum sıkıntıya sokuyor işte, neyse, Kıray kayaya çıktı; bakalım ne diyecek?”

Hocasının kayaya çıktığı sırada Aras, kalabalığın önüne ulaşmayı başarmıştı.

Kıray gözleriyle kalabalığı süzüyor, kimlerin gelip kimlerin gelmediğini anlamaya çalışıyordu. Kalabalığın içinde tanıdıklar kadar yeni yüzler de vardı. Harekete katılan yeni kanların bazıları yıllardır kamplarda yaşasa da bugüne kadar örgüt hareketlerine katılmayan insanlardan oluşuyordu. Bazıları da dışarıdan gelmiş ve şehrin kapılarının kapalı olduğu gerçeğiyle karşılaşıp Göçek kamplarına yeni sığınan Bulugyır milleti insanlarından oluşuyordu.

Kıray’ın bakışları sönük çıkan son uğultuları da susturmaya yetti. Beline bağlı olan keseden iki farklı rün taşı çıkarıp ağzına yaklaştırarak fısıldamaya başladı. Kıray bunu yaparken, Aras’ın kolundan bir el çekiştirmeye başladı. Kendisini kimin çekiştirdiğini anlamak için başını çevirince küçük yaşlardaki erkek çocuğuyla karşılaştı. Çocuk, “O amca fikirbaz mı?” diye sordu.

Bu soru Aras’ı hem şaşırttı hem de gülümsemesine sebep oldu. Çocuğun Kıray’ı tanımadığına şaşırmış, aynı zamanda hocasına amca demesi komiğine gitmişti. Bu farkındalık, hocasını beş yılın ardından biraz daha dikkatli incelemesine sebep oldu.

Yapılı bir vücudu olmasa da uzun boyluydu. Kamplardaki erzak durumu kimseyi aç bırakacak düzeyde değildi ama aynı zamanda kimse de tıka basa doymazdı. İstisna gruplar haricinde insanların diyeti sıkı tutulurdu. Kıray, istisna sayılan grupta olmasına karşın halkın yediğinden bir lokma fazlasını boğazından geçirmezdi. Aktif ve stresli yaşamın getirisi olarak nispeten zayıftı. Yüzü erken çökmüş, göz çevresinde belirgin kırışıklıklar oluşmuştu. Alnının iki tarafından aşağı çenesinin altına kadar uzanan saç örgülerine yer yer ak düşmüştü. Bunun gibi konuşmalar yaptığında genelde başlık takardı. Bu başlığın, miğfere benzeyen iskeletiyle kafaya geçirilen ama biraz da taca benzeyen bir yapısı vardı. Alnına kadar inen bu taç, ortasında rün yuvası barındırırdı. Kıray, fısıldadığı rün taşlarından birini de bu yuvaya yerleştirdi, rün yuvaya oturur oturmaz parlamaya başladı. Rün yuvasından kafasının gerisine kadar uzanır, takan kişinin saçlarını sağ ve soldan dışarıya salmasına izin verirdi. Kıray’ın durgun ama keskin bakışları çevreyi süzer, her an zihninde düşünce fırtınaları kopuyormuş hissi verirdi. Konuşana kadar surat ifadesi değişmez, konuşurken de duygularını hissettiği kadar açık aktarırdı. Öfkeliyse onunla beraber öfkelenir, mutluysa onunla beraber kahkaha atardınız, üzgünse onunla beraber ağlardınız.

Aras’ın bu dalgınlığı çocuk tarafından tekrar bölündü.

“Abi? Konuşamıyor musun?”

Aras kendine gelerek, “Evet, kadim mertebesinde bir fikirbaz.” diye cevapladı. Çocuk, hayranlıkla Kıray’a bakarken Aras, “Adım Aras, senin adın ne?” diye sordu.

“Tuğkan, memnun oldum, abi.”

Aras bir kez daha gülümseyerek, “Ben de memnun oldum.” dedi.

Tuğkan’ın gözü bu defa Aras’ın bandajlı olan sol gözüne takıldı.

“Gözüne ne oldu?”

Aras bu soruyu atlatmaya çalışıyordu ki Kıray’ın gür sesi kalabalığın üzerinden yükseldi.

“Dostlarım, bugün kapıların yüzümüze kapanmasının ardından tam elli yedi yıl geçti. Biliyorum yoruldunuz, farkındayım yıprandınız, hissediyorum hüzünlüsünüz. Öfkeniz, kardeşlerinize dönmediği için mutluyum. Birbirinizi desteklediğiniz için gururluyum. Bugün güzel haberlerle döneceğim emin olun. Son bir gayret, son bir metanet dilerim sizden. Kardeşleriniz için bir gün daha ayakta durmanızı dilerim sizden!”

Kıray’ın bu konuşması tezahürat ve ıslıklarla karşılandı. Hocasının ağzından çıkan ilk sözle beraber yüreğinde bir hareket hissetti. Üzerindeki yorgunluğu silip atan bir harekete geçme dürtüsü baş gösterdi. Kıray’ın alnındaki rün taşına biraz daha dikkatli baktığında, “Sâbile’yi kullandı sanırım ama ikinci rünü nereye yerleştirdiğini göremiyorum.” dedi fısıltıyla. Bu fısıltıyı duyan Tuğkan, eliyle işaret ederek, “Sağ bileğinin üzerinde ama hangi tecelli bilmiyorum.” dedi.

Tuğkan’ın işaret ettiği üzere hocasının bileğini görmeye çalıştı. Tek gözle hareket eden bir cisme -Kıray jest hareketleriyle konuşmaya devam ediyordu- odaklanmak zor oluyordu. Yine de birkaç saniyenin ardından Kıray’ın durağan bir anında, “Hidvâle!” diyebildi.

Tuğkan, “Ne yapıyor bu iki rün?” diye sorsa da Aras, “Konuşması bitsin sonra anlatırım.” diyerek konuyu erteledi. Kıray, Aras ve Tuğkan’ın konuştuğu sırada halkın genel dertlerini dinleyip çözümler sundu. Yavaş yavaş bu toplantının sonuna geliniyordu.

“Kardeşlerim, dertlerinizi dinledim. Derman bulmaya gayret ettim. Benim başımda da bir dert var. İzninizle dile getireyim.”

Kalabalık pürdikkat dinliyor, tek kelime etmeden toplu şekilde, “Buyur.” der gibi bakıyordu.

“Uzun zamandır gizlilikle yürüttüğümüz bir planımız var. Nihayet bugün şartlar oluştu.”

Konuşma boyunca Qoşqar’ın belirlediği kişileri tek tek işaret etti.

“Banu! Ömer! Yağız! Kutay! Osman! Simge!”

İşaret edilen kişiler kalabalığın önüne çıkıp Kıray’ın konuşma yaptığı kayanın önüne geldiler.

Kıray, “Kurtuluşumuz, bu insanların eliyle gelecek.” dedikten sonra bileğindeki ve alnındaki yuvalardan iki rünü çıkarıp belindeki keseye koyarak kayadan indi. Kalabalık dağılırken Qoşqar, Aras ve direnişçilerden birkaç kişi de Kıray’ın yanına gitti.

Kıray, Aras’ın yanında birini daha fark etti. “Aras, kim bu kardeşimiz?” diye sordu.

Tuğkan, yine Aras’ın kör noktasından ilerleyip kendini fark ettirmeden peşine takılmıştı. Hocasının ikazıyla, “Tuğkan. Siz konuşma yaparken tanıştık.” cevabını verdi. Kıray, Tuğkan’ın önüne kadar gelip çömelerek küçük çocuğa gülümsedi ve elini uzattı.

“Merhaba Tuğkan, ben Kıray.”

Tuğkan, uzanan eli sıkarak, “Merhaba amca.” dedi.

Bu hitap Qoşqar’ın kahkaha atmasına sebep oldu. Kıray da aynı kahkahayı daha hafif bir tonda paylaştı. Ardından ayağa kalkıp Tuğkan’ın saçını okşayarak, “Hadi bakalım anne babanın yanına git. İşlerimizi bitirdiğimizde Aras abini yanına gönderirim.” dedi.

Tuğkan, cevap vermeden başını öne eğip yanlarından uzaklaştı. Kıray birkaç saniye arkasından baktıktan sonra Qoşqar’a döndü.

“Çocuğu veya ailesini tanıyor muyuz?”

Qoşqar başını iki yana salladı.

Kıray, “Bir tuhaflık var, müsait birini gönder çocuğa ve ailesine baksın. Dertleri, sıkıntıları varsa halledelim.” dedi.

Qoşqar, yanındaki direnişçilerden Mehmet’e, “İlgilenebilir misin?” diye sordu. Mehmet, ikinci bir söze ihtiyaç duymadan çocuğun peşinden giderek ona yetişti. Elini omzuna koyup bir sohbet başlatarak Tuğkanla yürümeye devam etti.

Kıray, konuşma esnasında seçtiği kişilere ve direnişçilere dönerek, “Çadırıma gidip operasyonun detaylarını konuşalım.” dedi ve çadırına doğru ilerledi. Geri kalanlar da onu takip etti.