Uçurumun Kenarında

ŞARKI HAKKINDA

Açıklama

Gözlerimi kapadım, uçurumdayım yine, Bir ses var içimde, seni çağırıyor gizlice. Ben düşmeyi sevdim, sen tutmayı bilmezdin, Belki de biz, aynı rüzgârda savrulduk sessizce. Adını duydum, ama yüzünü hiç görmedim, Her kelimen, perdemin arkasından geçti. Korktum belki — çünkü hissettim, Bir adım daha atsam, kendim olmaktan çıkacaktım. Sen ateş, ben duman, Yaklaştıkça birbirimizi boğduk zamanla. Ben sustum, sen bağırdın içinden, Ama aynı sessizlikte buluştuk sonunda. Benim için gerçek, gördüğüm değil hissettiğimdi, Perdenin ardında bile seni tanırdım. Her maske ardında biraz daha seni, Biraz daha kendimi bulurdum. Benim için gerçek, saklanmaktı belki, Çünkü açıklık hep kaybettirdi bana. Ama sen... gözlerimi kapadığımda bile, Yüzün değil, kalbin kaldı aklımda. Sen dürüstlüğün ateşiydin, ben temkinin gölgesi, İkimiz de yanmayı seçtik, farklı biçimlerde. Belki yaradan korudu bizi birbirimizden, Ama kalbimde hâlâ, senin yankın sürmekte.